15...

... χρόνια. Θέλοντας να αναλύσω πως συνέβη κι άντεξε στο χρόνο αυτή η σχέση κατέληξα στο ότι ήταν ότι ευκολότερο μπορούσε να φανταστεί κανείς κι ότι δυσκολότερο συνάμα. Κυρίως οφείλεται στο ότι ένιωθα επιτέλους να δίνω χωρίς να περιμένω ανταπόδωση, τουλάχιστον όχι να την επιζητώ. Αν ερχόταν ήταν καλά, αν δεν ερχόταν ήταν πάλι καλά, γιατί είχαμε καταφέρει να βρούμε τον κώδικα της συνεισφοράς στην κοινή μας ζωή. Ότι ήθελε κι ότι μπορούσε πρόσφερε ο καθένας κι έτσι το ταμείο συναισθημάτων ήταν πάντα γεμάτο. Ο χώρος κι ο χρόνος προσαρμόστηκαν στις ανάγκες μας ατομικά και συλλογικά, χωρίς ασφυξίες. Καταφέραμε και ξεπεράσαμε όλες τις διαβρώσεις που προσπαθούσαν να εισχωρήσουν και να μας διασπάσουν, παλέψαμε με γνωστούς κι άγνωστους που ζήλεψαν, απόρησαν, αμφισβήτησαν αυτό που είχαμε δημιουργήσει.

Κάνοντας ένα μικρό απολογισμό πάντως, μου κάνει εντύπωση που στα "εύκολα" ήταν δυσκολότερο απ' ότι στα δύσκολα. Όσο παράδοξο κι αν φαίνεται είναι τελικά λογικό, εκεί που ο καθένας νιώθει πιο άνετα στα πόδια του συχνά ξεχνά τις ανάγκες του άλλου ενώ στις δυσκολίες γινόμαστε ένα.
Ελπίζω για πολλά ακόμη χρόνια να μπορέσουμε να διατηρήσουμε αυτό το αίσθημα, το να νιώθουμε ο ένας τον άλλο πριν προλάβουμε να το εκφράσουμε, είτε με λόγια είτε με μορφασμούς, είτε με σκέψεις. Στα εύκολα και στα δύσκολα.
Κάποτε δεν μπορούσα να φανταστώ τον εαυτό μου με άλλο άνθρωπο, τώρα δε μπορώ να με φανταστώ μόνο.

Η επανάληψη όσο κι αν κουράζει γενικά στα πλαίσια της αγάπης είναι επιθυμητή, για αυτό και κάθε χρόνο το ίδιο θα σου λέω.

Της μιας δραχμής (ποιας;) τα γιασεμιά

Περίεργη εποχή, δεν ξέρεις τι να φορέσεις, από ρούχα μέχρι και διάθεση. Μια ζέστη, μια υγρασία, μια κρύο, μια καλά μια άστα να πάνε. Το γιασεμί απ' ότι βλέπετε μια χαρά περνάει στη βεράντα.Ο καταιγισμός των μέσων (όχι μαζικής μεταφοράς - των άλλων μαζικής) περί γρίπης, περί οικονομικού αδιεξόδου, περί παντός κακού γενικά, σε συνδυασμό με την εργασιακή ανασφάλεια που αρκετοί βιώνουμε αυτό τον καιρό μας έχουν κάνει να φρικάρουμε ολίγον. Ο καθείς βέβαια το αντιμετωπίζει με τον δικό του τρόπο, εγώ τελευταία το έχω ρίξει από λίγο έως πολύ στην τρελή, όποιος παραλογισμός κι αν βρεθεί στο δρόμο μου τον αντιμετωπίζω με την γελοιότητα που του αρμόζει - σιγά μην πεθάνουμε κιόλας βρε αδελφέ, το πολύ πολύ να μην έχουμε να φάμε, πιούμε, καπνίσουμε, ζεσταθούμε, αγαπήσουμε, (καλά αυτό το τελευταίο έτσι το λέω, όχι ότι έχω πρόβλημα). Βέβαια όταν ακούω κάποια εντελώς κουλά, δεν γίνεται να μην επανέλθω σε πρότερες καταστάσεις: σήμερα για παράδειγμα στη δουλειά νεαρός συνάδελφος όταν είδε τους συμβασιούχους να περνούν από κάτω σε πορεία σχολίασε: κάθε τόσο με τις πορείες τους κλείνουν το κέντρο και δεν μπορεί να περάσει κανείς με το αμάξι του, για να του απαντήσω αυτόματα: ελπίζω να μην βρεθείς ποτέ στη θέση τους αγαπητέ. Τι τα θες, οι περισσότεροι κοιτάμε πως θα την βγάλουμε καθαρή και τι μας βολεύει και το σύνολο, όπως ο πλανήτης, η χώρα, η πόλη, η γειτονιά, η πολυκατοικία, ο/η σύντροφος ας πάνε να κουρεύονται.

Το σίγουρο είναι ότι αν δεν μας πιάσει η κρίση, η πανδημία, ο Αρμαγεδδών (του 12 ή άλλος), έχουν πολλά να δουν και ν' ακούσουν οι οφθαλμοί και τα ώτα μας. Εσείς όμως ξέρετε: κρατάμε αυτά που θεωρούμε σωστά κι έχουν σημασία, για τα υπόλοιπα υπάρχει ο Καιάδας κι οι κάδοι ανακύκλωσης (ή απόλυτης καταστροφής - αναλόγως). Τα φιλιά μου σε όλους, κρατάτε γερά παιδιά, τα παραμύθια έχουν δράκους και κακούς αλλά τις περισσότερες φορές έχουν κι ευτυχισμένο τέλος.

η βουκαμβίλια νάνος πάντως αντιστέκεται...

Ctrl+Z ή Ctrl+R

Αναιρώ, καταργώ ή παίρνω πίσω μια απόφαση, μια θεωρία ή ένα λάθος στην πληκτρολόγηση Κάνω undo ελληνιστί. Από την άλλη, ανανεώνω, ξανακάνω, επαναλαμβάνω ήτοι redo. Τι είναι προτιμότερο ως κίνηση; Πόσες φορές την ημέρα σκεφτόμαστε τους συνδυασμούς πλήκτρων που είναι προτιμότεροι για κάθε μας ενέργεια; Τι από τα 2 προτιμάτε εσείς; Εγώ παρότι συνήθως προτιμώ το δεύτερο κάνω το πρώτο. Γιατί είναι πιο εύκολο το λάθος παρά η επανάληψη του σωστού. Ακόμη κι η πρώτη επιλογή που σου δίνει το δεξιό κλικ του ποντικιού πάνω σε μια λέξη είναι η αναίρεση. Και κάπου εδώ παύει ο όποιος παραλληλισμός πληκτρολόγησης και φέρεσθαι.

Κάπου εδώ έρχονται τα χρώματα κι οι ιδέες, κι οι φίλοι, κι η ίδια η ζωή και σου λέει ότι κάνεις κάνε το με συνείδηση, είτε αναιρείς είτε επαναλαμβάνεις - αρκεί να το απολαμβάνεις. Όποιος κι αν είναι ο συνδυασμός των πλήκτρων, των γραμμάτων, των σκέψεων ή των συναισθημάτων που δημιουργούν την κάθε σου κίνηση ας είναι με ειλικρίνεια, κυρίως προς τον εαυτό σου.
Αναιρώ κι επαναλαμβάνω όποτε κι όταν μου αρέσει, σε κάθε ευκαιρία και για κάθε τι που θέλω να μου συμβεί. Εύχομαι να είστε πάντα αληθινοί με αυτό που θέλετε.

E p o x i ?

Εποχή περίεργη, μια χειμώνας μια φθινόπωρο, δεν έχει αποφασίσει ακόμη. Πάει να χιονίσει, βοριάς που παίρνει τα πρόσφατα φυτεμένα ανθάκια κι εγώ σκέφτομαι λύσεις προστασίας τους. Και μετά η βροχή κι ο νοτιάς, την επόμενη λιακάδα, και πάλι από την αρχή. Δεν ξέρεις τι να φορέσεις, δεν ξέρεις πως να φερθείς. Γύρω επικρατεί ένα θέατρο παραλόγου, έτσι για να συμβαδίζει με τον καιρό: νεύρα, κούραση, απογοήτευση, αβέβαιο αύριο στην δουλειά, στη υγεία, η αρχική αισιοδοξία γύρω από τα πράγματα μεταλλάσσεται σε σκεπτικισμό, και μόνο η επάνοδος στη βάση, στη σιγουριά και τη ζεστασιά της φωλιάς μας ξεκουράζει.

Είναι παραπάνω από σίγουρο ότι θα ακολουθήσει ένας "θερμός" χειμώνας σε πολλά επίπεδα. Στην καθημερινότητά μας, στον τρόπο που κινούμαστε, στα πράγματα που φοβόμαστε αλλά αναπόφευκτα θα έρθουν. Γιατί κάποιοι το θέλουν, γιατί έτσι πρέπει να γίνει, μόνο που κάθε φορά που νομίζουμε ότι από τις στάχτες θα αναγεννηθεί ο φοίνικας, αυτός δε λέει να φανερωθεί. Τι να περιμένει άραγε; ποια θα είναι η κατάλληλη εποχή;

Υ.Γ.: δεν έχω σταματήσει να αισιοδοξώ, απλά δεν είμαι σίγουρος τι περιμένουμε και δεν κάνουμε τις ανατροπές που πρέπει να γίνουν σε όλα τα επίπεδα για να έρθει επιτέλους η εποχή που θέλουμε να ζούμε κι όχι σ' αυτή τη μπάσταρδη που μας επιβάλλουν...

Γ...

Μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να παρα-δεχόμαστε πράγματα που νεότερους μας φαίνονταν ακατανόητα κι απορριπτέα χωρίς πολύ σκέψη. Η επανάσταση αλλάζει ρότα κι η ουτοπία φαντάζει τόσο μυθική όσο η Ατλαντίδα. Υστερόγραφα σημαντικότερα του κειμένου της ζωής μου, ωριμότητα για κάποιους, καταστάλαγμα για μένα. Οι απόψεις κατακάθονται στον πάτο του υγρού της ζωής μου, το γ γίνεται Γ, κεφαλαίο, προφερόμενο με όποιον τρόπο βολεύει τον καθένα, πάντως το δικό μου Γ παίρνει νόημα, γιγαντώνεται, δεν χωρά στη σελίδα, κι έτσι όπως μεγαλώνει μεγαλώνω μαζί του.
Αρχίζω να του δίνω άλλη σημασία, δεν είναι πλέον στιγμιαίο, τυχαίο, μιμητισμός, ασυνείδητο. Είτε σε πρακτικό είτε σε θεωρητικό επίπεδο κερδίζει τη θέση του στο θρόνο της ζωής.
Γ για τη χαρά της πράξης, Γ για την ικανοποίηση του μυαλού, Γ γιατί χανόμαστε, Γ...τα φίλε μου γενικώς γιατί αλλιώς θα κερδίσει το Α, το στερητικό όμως, κι αρκετά έχουμε στερηθεί.

Υ.Γ.: σε μένα τα λέω, μη δίνεις σημασία, για σένα μπορεί άλλα Γράμματα να έχουν μεγαλύτερη σημασία. Του Όχι σήμερα δε λέω, αλλά και κάποια Ναι να λέγονται εκεί που πρέπει.

Εικονικές φάρμες και κουζίνες

Τι είναι βρε παιδιά αυτό το πράγμα με τους εθισμένους φειςμπουκάδες και φειςμπουκίτσες τελευταία; Ο ένας μεγαλώνει την εικονική του φάρμα, η άλλη βάζει ξυπνητήρι ή δεν βγαίνει με την παρέα της για να μην της καεί το φαγητό... Το ότι δεν πρόκειται ΠΟΤΕ όμως να κάνω προφίλ σε αυτό το πράγμα το έχω ήδη αναλύσει (καλά δε φτάνω σε υπερβολές τύπου Κλούνεϊ με ζωντανές κωλονοσκοπήσεις κλπ, αλλά με τίποτα δεν κάνω), αλλά αυτό που με εξοργίζει με αυτά τα παιχνίδια είναι ότι αντί να κάνουν ένα πραγματικό φαγητό για τον /την καλή τους ή την οικογένειά τους αναλώνονται σε εικονικά μαγειρέματα ή αντί να ποτίσουν τον βασιλικό ή το σκυλί τους τρέχουν να μαζέψουν τα ραπανάκια και τα αυγά από τη φάρμα τους. Επίσης κάνουν κάθε είδους αναλύσεις (αυτό έχει καλύτερη απόδοση από το άλλο - τύπου χρηματιστές, ή τι να τον κάνω άλλο έναν ελέφαντα - όχι πόσες φάρμες με ελέφαντες έχετε δει πείτε μου) που με αφήνουν άφωνο, δηλαδή τόσο κόπο θα τον έκαναν για να δουν πως θα καλυτερέψουν τη ζωή τους κι όχι την εικονική φάρμα ή κουζίνα τους; Θα μου πεις που ξέρεις τόσες λεπτομέρειες αφού και προφίλ δεν έχεις και δεν παίζεις σε αυτά; Εκτός του ότι παίζονται κι εντός του πύργου..., οι περισσότεροι φίλοι και συνάδελφοι με αυτά ασχολούνται και κουβεντιάζουν. Δεν μπορώ να παραβλέψω ότι είναι ένας καλός τρόπος διεξόδου από την καθημερινότητα - κάτι σαν ψυχοθεραπεία ίσως, αλλά τι αξία έχει το μάζεμα της ντομάτας μέσω ποντικιού και επεξεργαστή σε σύγκριση με το κόψιμο της ίδιας της ντομάτας με το χέρι και την ευωδιά που σου προσφέρει στην πραγματικότητα; Η χρήση τετριμμένων μότο τύπου get a (real) life δεν είναι το ζητούμενο εδώ, ακριβώς γιατί οι περισσότεροι την έχουν, απλά δεν το θεωρώ δημιουργικό να αναλώνεστε βρε παιδιά με οποιοδήποτε χαζοκούτι (κάθε οθόνη συμπεριλαμβάνεται εδώ), ενώ μπορείτε να διαθέσετε την ενέργειά σας σε τόσα άλλα πράγματα.
Ελπίζοντας αυτού του είδους οι μανίες να είναι παροδικό φαινόμενο (κάτι σαν τις βροχές των τελευταίων ημερών), σας εύχομαι ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο, να βγείτε, να διασκεδάσετε, σε θέατρα, κινηματογράφους, κήπους και πλατείες, σε φίλους και συγγενείς, σε μπαρ κι όπου αλλού θέλετε κι εδώ γύρω να βρίσκεστε ελάχιστα, ίσα να τα λέμε, η πραγματικότητα ας νικήσει του εικονικού σε όλα τα επίπεδα...

Κραυγές και ψίθυροι

Στέκομαι μπροστά σε μια οθόνη προσπαθώντας να καταλάβω, να βάλω σε τάξη σκέψεις, θέλω, στόχους. Λένε πως μεγαλώνοντας κολλάς σε γεγονότα του παρελθόντος, γεγονότα που σε σημάδεψαν, κι εσύ τα λες και τα ξαναλές, μια ατέρμονη επανάληψη που κουράζει τους ακροατές αλλά προφανώς φέρνει ευφορία σε αυτόν που τα λέει. Στην περίπτωσή μου ή έχω αρχίσει να μεγαλώνω ανησυχητικά ή αυτά που μου συμβαίνουν τελευταία δεν είναι και πολύ άξια λόγου. Για αυτό και κάνω συχνές αναδρομές κι αναπολήσεις σε άλλες εποχές. Το θετικό που μου αφήνει αυτή η τακτική είναι η πάγια θέση μου σε μερικά πράγματα, πράγματα που μεγαλώνοντας ακόμη μου αρέσουν ή με ενοχλούν.
Σε αυτά τα τελευταία, τα ενοχλητικά, συμπεριλαμβάνονται δύο πολύ βασικά: οι φωνές κι ο περιορισμός. Ίσως γι' αυτό δε μου άρεσε καθόλου ο στρατός, ήταν ο συνδυασμός και των δύο. Προτιμώ να με βρίσεις χαμηλόφωνα παρά να μου πεις γλυκόλογα μεγαλόφωνα, αν δε με ακούσεις να φωνάζω, σίγουρα δεν είμαι καθόλου καλά. Όσο για τον περιορισμό, θυμάμαι στην εφηβεία που προσπάθησα να στρατευτώ πολιτικά (ήταν αρκετά διαφορετικοί οι καιροί τότε βέβαια) κι άντεξα ελάχιστα στις παρωπίδες -σιγά μην πετούσα στην πυρά τα βιβλία που δεν περιλαμβάνονταν στη λίστα. Στα χέρια δεν έχω πιαστεί ούτε για πλάκα από παιδί, πάντα ήμουν υπέρ του διαλόγου, πράγμα που ξένιζε σαφώς σε κάποιες περιπτώσεις.
Θα ήμουν τουλάχιστον αχάριστος αν έλεγα ότι δεν έχω καταφέρει να περιορίσω στο ελάχιστο τα ενοχλητικά πράγματα στη ζωή μου. Ήμουν αρκετά τυχερός (ή ικανός) ώστε να ζήσω ανεξάρτητος από τα πολύ μικρά μου χρόνια και να διατηρήσω αυτή μου την ανεξαρτησία μέχρι τότε που αισθάνθηκα ότι μπορούσα να προχωρήσω σε κάτι πιο "δεσμευτικό".
Όπως καταλαβαίνεις αν θες να με γνωρίσεις καλύτερα μην προσπαθήσεις να με περιορίσεις ή να μου φωνάξεις.

Στα πιο προσωπικά είναι αρκετά κουραστική κι αδιέξοδη αυτή η εποχή, αλλά ως γνωστόν κάνουμε και τις αποδράσεις μας (όπως προχθές στο χωριό ακριβώς μετά τη δουλειά για τα γενέθλια του κολλητού - απόφαση της στιγμής που καθόλου δε μετάνιωσα τελικά) ή η σημερινή παρέα μετά φασολάδας και μπιρίμπας (απίστευτος συνδυασμός κι ας χάσαμε) που κάνουν το μυαλό να αδειάζει από τα καθημερινά άγχη. Η ζωή είναι πολύ γλυκιά για να την πικραίνουμε με ανούσιες υποθέσεις. Με το νυχτολούλοδο να ευωδιάζει τις νύχτες μας και περιμένοντας τα χρυσάνθεμα να ανθίσουν από μέρα σε μέρα σας χαιρετώ με τις πιο χαμηλόφωνες ευχές από το ψηλότερο βουνό.